حفظ نسل پیامبر (صلى الله علیه وآله)
فهرست موضوعات
جستجو 
امام(علیه السلام) در این سخن کوتاه، سفارش اکیدى به اصحابش درباره امام حسن و امام حسین(علیهما السلام) در روز جنگ صفین براى حفظ هدف مهمى فرموده و مى گوید: «این جوان (امام حسن(علیه السلام)) را از طرف من بگیرید و نگاه دارید (تا به میدان جنگ پا نگذارد) مبادا (مرگ او) مرا درهم بکوبد، زیرا من از مرگ این دو ـ یعنى امام حسن و امام حسین ـ بسیار دریغ دارم مبادا نسل رسول خدا(صلى الله علیه وآله) با مرگ آنها قطع شود»; (أَمْلِکُوا عَنّی هذَا الْغُلاَمَ لاَ یَهُدَّنِی(1)، فَإِنَّنِی أَنْفَسُ(2) بِهذَیْنِ ـ یَعْنی الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ(علیهما السلام) ـ عَلَى الْمَوْتِ لِئَلاَّ یَنْقَطِعَ بِهِمَا نَسْلُ رَسُولِ اللّهِ(صلى الله علیه وآله)).

تعبیر به «املکوا» از ریشه «ملک» در واقع تأکیدى است براى جلوگیرى کردن از شتاب امام حسن(علیه السلام) به سوى میدان جنگ، زیرا انسان هنگامى که مالک چیزى مى شود آن را به تمام معنا در اختیار مى گیرد و این بالاترین تأکیدى است که در مورد بازداشتن کسى از چیزى مى توان به کار برد. به همین دلیل مرحوم سیّد رضى(رحمه الله) در ذیل این کلام مى گوید: «این تعبیر از فصیح ترین و برترین تعبیرات است».

جمله «لا یَهُدَّنی» تأکید دیگرى بر این معناست، زیرا مى فرماید: اگر او و برادرش حسین(علیه السلام) به شهادت برسند وجود مرا در هم مى کوبند.

امام(علیه السلام) براى اینکه تصوّر نشود این تأکیدات تنها از مهر فرزندى سرچشمه مى گیرد، در پایان فرموده: من هدف بزرگى را دنبال مى کنم و آن این است که نسل پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله)هر چه بهتر و بیشتر از طریق این دو، در جهان باقى بماند که این خود یکى از اسباب پایندگى اسلام است.

* * *

مرحوم سیّد رضى در پایان این گفتار مى گوید: «جمله امام(علیه السلام) «أَمْلِکُوا عَنّی هذَا الْغُلاَمَ» از برترین سخنان و فصیح ترین جمله هاست»; (قالَ السیِّدُ الشَّریفُ وَ قَوْلُهُ(علیه السلام): أَمْلِکُوا عَنّی هذَا الْغُلاَمَ مِنْ أعلَى الْکَلامِ وَ أَفْصَحِهِ).

منظور سیّد این است که جمله «أَمْلِکُوا عَنّی» یعنى «از سوى من مالک بشوید» تأکید زیبا و لطیفى است بر این معنا که با سرعت و جدیّت بروید و این جوان را نگاه دارید تا از دست نرود، زیرا انسان بیشترین محافظت را نسبت به املاک خویش دارد و این تعبیر از «نگاه داشتن» و «گرفتن» و «بازگرفتن» و «محافظت» بلیغ تر و رساتر است.
1. «لایهدّنى» از ریشه «هدّ» بر وزن «سدّ» در اصل به معناى منهدم شدن و فروریختن همراه با صداى شدید است. سپس در امور معنوى نیز به کار رفته و به غم و اندوه شدیدى که روح انسان را در هم مى کوبد اطلاق شده; مانند آنچه در جمله بالا آمده است.
2. «أنفس» از ریشه «نفس» بر وزن «قفس» به معناى مضایقه کردن و نگاهدارى چیزى و از دست ندادن آن است. اشیاى نفیس، اشیایى است که انسان حاضر نیست به آسانى آن را از دست بدهد.
12
13
14
15
16
17
18
19
20
Lotus
Mitra
Nazanin
Titr
Tahoma
آبی
سبز تیره
سبز روشن
قهوه ای