سرنوشت حتمى شما
فهرست موضوعات
جستجو 
امام(علیه السلام) در این بخش از خطبه که پایان بخش آن است، آنچه را درباره سرنوشت پیشینیان بیان فرموده، بر مخاطبان خود تطبیق مى دهد تا گمان نکنند مرگ و میر و رها کردن کاخها و سرمایه ها و امکانات زندگى و پیوستن به خفتگان زیر خاک که نه چیزى با خود بردند و نه ارتباطى با یکدیگر مى گیرند مخصوص پیشینیان بود، مى فرماید: «(در آینده اى نزدیک) شما نیز به همان مسیرى مى روید که گذشتگان رفتند و در گرو همان قبر و در دل همان به ودیعت سپرده خواهید شد»; (وَ کَأَنْ قَدْ صِرْتُمْ إِلَى مَا صَارُوا إِلَیْهِ، وَ ارْتَهَنَکُمْ ذلِکَ الْمَضْجَعُ(1)، وَ ضَمَّکُمْ ذلِکَ الْمُسْتَوْدَعُ).

آرى! این قانونى است که هیچ گونه استثنایى در آن نیست با اینکه هر عمومى استثنا و تخصیصى دارد این امور هرگز تخصیص بردار نیست (یعنى آن قاعده نیز استثنایى دارد که در بعضى از موارد بدون استثناست).

به بیان ساده مردم: «ممکن است دیر و زودى داشته باشد; ولى سوخت و سوزى ندارد».

سپس امام(علیه السلام) به نکته مهمى اشاره مى فرماید و آن اینکه اگر کار انسان با مردان تمام مى شد چندان مشکل نبود مشکل مهم آن است که باید به زودى در دادگاه قیامت حضور یابد و در برابر تمام اعمالش از کوچک و بزرگ پاسخگو باشد، مى فرماید: «پس چگونه خواهید بود آن زمان که امور پایان پذیرد (و دوران برزخ سپرى شود و) مردگان از قبرها خارج گردند، آنجاست که هرکس آنچه را از پیش فرستاده تجربه مى کند (و سود و زیان آن را در مى یابد) و به سوى خداوند که مولا و سرپرست واقعى همگان است بازگردانده مى شود و افتراها و سخنهاى نابجا (که در دنیا دستاویزشان بود) از دست آنها مى رود»; (فَکَیْفَ بِکُمْ لَوْ تَنَاهَتْ(2)بِکُمُ الاُْمُورُ، وَ بُعْثِرَتِ(3) الْقُبُورُ: «هُنَالِکَ تَبْلُو(4). کُلُّ نَفْس مَا أَسْلَفَتْ، وَ رُدُّوا إِلَى اللّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ وَ ضَلَّ عَنْهُمْ مَا کانُوا یَفْتَرُونَ»).

آرى در آن روز چند چیز چشمگیر است: همگى در پیشگاه عدالت پروردگار حاضر مى شوند و همگى اعمال خود را در برابر خویش حاضر مى بینند و همه عذرهاى واهى ونسبتهاى دروغین و ناروا که ابزار گناه و انحراف بود محو و نابود مى گردد و هیچ کس راه فرارى از نتیجه اعمال خود ندارد.

به راستى اگر انسان در این دو نکته بیندیشد که سرانجام زندگى پایان مى گیرد و همه چیز را رها کرده به خفتگان در زیر خاک مى پیوندد و دیگر اینکه بعد از آن مسئله حساب و کتاب و جزاى اعمال است حساب و کتابى که هیچ راه گریزى از آن نیست; اگر انسانها در این دو امر فکر بکنند به یقین مراقب اعمال خویش در این دنیا خواهند بود و این همه ظلم و فساد و گناه رخ نخواهد داد.
1. «مضجع» به معناى بستر و خوابگاه و در اینجا به معناى قبر است و از ریشه «ضجع» بر وزن «ضرب» به معناى به پهلو خوابیدن گرفته شده است.
2. «تناهت» از ریشه «تناهى» به معناى آخر رساندن گرفته شده است.
3. «بعثرت» از ریشه «بعثرة» بر وزن «مرتبة» در اصل به معناى زیر و رو کردن و بیرون آوردن و استخراج کردن است و از آنجا که به هنگام احیاى مردگان در قیامت، قبرها زیر و رو مى شود و آنچه درون آنهاست ظاهر مى گردد. این تعبیر در مورد رستاخیز به کار رفته است.
4. «تبلو» از ریشه «بلاء» به معناى آزمودن گرفته شده و از آنجا که آزمایش سبب آگاهى است گاه این واژه به معناى آگاهى به کار مى رود.
12
13
14
15
16
17
18
19
20
Lotus
Mitra
Nazanin
Titr
Tahoma
آبی
سبز تیره
سبز روشن
قهوه ای