خطبه 233
فهرست موضوعات
جستجو 
بَعْدَ أنْ أقْدَمَ أحَدُهُمْ عَلَى الْکَلامِ فَحَصَرَ، وَ هُوَ فی فَضْلِ أهْلِ الْبَیْتِ، وَ وَصْفِ فَسادِ الزَّمانِ

از سخنان امام(علیه السلام) است این سخن را هنگامى ایراد فرمود که بعضى از یارانش (جعدة بن حبیره) نتوانست در منبر سخن بگوید. این سخن درباره فضایل اهل بیت(علیهم السلام) و وضع نابسامان مردم در آن عصر است.(1)
1. سند خطبه:
ابن ابى الحدید در شرح نهج البلاغه هنگامى که به این خطبه مى رسد، چنین مى گوید: بدانید این کلام را امیرمؤمنان(علیه السلام) در حادثه اى که ایجاب مى کرد چنین سخنى را بیان کند، ذکر فرمود و آن اینکه به خواهرزاده اش جعدة بن حبیره مخذومى دستور داد براى مردم خطبه اى بخواند. او به منبر رفت; ولى (ابهّت حضرت و جمعیّت او را گرفت و) نتوانست سخن بگوید و از منبر پایین آمد. امیرمؤمنان شخصاً بر منبر قرار گرفت و خطبه طولانى بیان فرمود که سیّد رضى بخش کوچکى از آن را در اینجا آورده است (و از این سخن روشن مى شود که خطبه را از جاى دیگرى گرفته است). مرحوم کلینى نیز در روضه کافى و آمدى در غررالحکم با تفاوتى آن را آورده اند، زمخشرى نیز در جلد اوّل کتاب ربیع الابرار بخشى از آن را ذکر کرده است. (مصادر نهج البلاغه، ج 3، ص 179)
12
13
14
15
16
17
18
19
20
Lotus
Mitra
Nazanin
Titr
Tahoma
آبی
سبز تیره
سبز روشن
قهوه ای