پیروان معاویه
فهرست موضوعات
جستجو 
همان گونه در بالا گفتیم امام(علیه السلام) در بخش اوّل این خطبه به معرفى لشکر شام و نکوهش آنها مى پردازد و براى آنها اوصافى ذکر مى کند که خبر از نهایت نادانى و بى خبرى و فرومایگى آنها مى دهد.

در آغاز با ذکر پنج وصف براى آنان مى فرماید: «آنها افرادى سنگدل، اوباش و بردگانى فرومایه اند که از هر سو گردآورى شده و از گروههاى مختلف و ناهمگون برگرفته شده اند»; (جُفَاةٌ(1) طَغَامٌ(2)، وَ عَبِیدٌ أَقْزَامٌ(3)، جُمِعُوا مِنْ کُلِّ أَوْب(4)، وَ تُلُقِّطُوا(5) مِنْ کُلِّ شَوْب(6)).

سپس مى افزاید: «آنها از کسانى هستند که سزاوار است آنان را دین و ادب بیاموزند و تعلیم و تربیت شوند و ولى و قیّمى براى سرپرستى آنها تعیین گردد و دستشان را بگیرند (و از تصرف در اموالشان ممنوع کنند)»; (مِمَّنْ یَنْبَغِی أَنْ یُفَقَّهَ وَ یُؤَدَّبَ، وَ یُعَلَّمَ وَ یُدَرَّبَ(7)، وَ یُوَلَّى عَلَیْهِ، وَ یُؤْخَذَ عَلَى یَدَیْهِ).

در پایان مى افزاید: «آنها نه از مهاجرانند و نه از انصار، نه از کسانى که خانه و زندگى خود را در اختیار مهاجران قرار دادند و از جان و دل ایمان را پذیرفتند»; (لَیْسُوا مِنَ الْمُهَاجِرِینَ وَ الاَْنْصَارِ، وَ لاَ مِنَ الَّذِینَ تَبَوَّؤُا(8) الدّارَ وَ الاِْیمانَ).

همان گونه که قبلاً هم اشاره شد، این کلام بخشى از نامه اى است که امام(علیه السلام)براى آگاهى مسلمانان از همه حوادثى که در عصر او و قبل از آن گذشته، مکتوب داشته است تا به صورت بخشنامه اى به مناطق مختلف فرستاده شود و درباره معرفى شامیان و طرفداران معاویه که در برابر خلیفه مسلمانان، سر به طغیان برداشته بودند و آتش جنگ صفین را برافروختند، ایراد شده است و نیّات پلید آنها و چگونگى شکل گیرى جمع ایشان را واضح مى سازد.
1. «جفاة» جمع «جافى» به معناى انسان نادان و خشن است.
2. «طغام» جمع «طغامة» به معناى اراذل و اوباش و افراد شرور و بى سر و پاست. واژه «طغام» گاه به معناى مفرد نیز به کار مى رود.
3. «اقزام» جمع «قزم» بر وزن «خشن» به معناى افراد فرومایه و پست است.
4. «أوب» به معناى بخش و ناحیه است.
5. «تلقطوا» از ریشه «تلقّط» به معناى گردآورى چیزى از اینجا و آنجاست.
6. «شوب» به معناى مخلوط کردن چیزى با چیز دیگر است. این واژه معناى اسمى هم دارد; یعنى اشیاى مخلوط شده و در کلام بالا معناى اسمى آن مراد است.
7. «یدرّب» از ریشه «تدریب» به معناى عادت دادن و تمرین نمودن براى فراگرفتن چیزى است.
8. «تبوّؤا» از ریشه «تبوّأ» به معناى سکنى گرفتن در جایى به قصد بقا و دوام از ریشه «بَواء» به معناى تساوى اجزاى مکان آمده است و از آنجا که هرکس بخواهد در مکانى ساکن شود، آن مکان را صاف و هموار مى سازد این واژه به معناى مزبور به کار رفته است.
12
13
14
15
16
17
18
19
20
Lotus
Mitra
Nazanin
Titr
Tahoma
آبی
سبز تیره
سبز روشن
قهوه ای