خطبه 240
فهرست موضوعات
جستجو 


قالَهُ لِعَبْدِ اللهِ بْنِ الْعَبّاسِ; وَ قَدْ جاءَهُ بِرِسالَة مِنْ عُثْمان، وَ هُوَ مَحصُورٌ یَسْأَلُهُ فیهَا الْخُرُوجَ إلى مالِهِ بِیَنْبُع، لِیُقَلَّ هَتْفَ(1) النّاسِ بِاسْمِهِ خِلافَةً، بَعْدَ أنْ کانَ سَأَلَهُ مِثْلَ ذلِکَ مِنْ قَبْلُ، فَقالَ(علیه السلام):

 

از سخنان امام(علیه السلام) است که به ابن عباس هنگامى که عثمان در محاصره بود و از ناحیه او نامه اى براى امام آورد که در آن پیشنهاد شده بود که امام از مدینه خارج شود و به ملک خود در ینبع برود تا مردم شعار خلافت به نام او ندهند و این بار دوم بود که عثمان از آن حضرت چنین درخواستى مى کرد امام در پاسخ، این سخن را ایراد فرمود:(2)
1. «هتف» به معناى صدا زدن و فریاد کشیدن است و منظور در اینجا این است که مردم شعار به عنوان خلافت على(علیه السلام) مى دادند بعضى نیز گفته اند: «هتف» به معناى صدایى است که شنیده مى شود و گوینده اش مشخص نیست.
2. سند خطبه:
در کتاب مصادر نهج البلاغه آمده است که ابن عبد ربّه در عقد الفرید قسمتى از سخن را آورده و پس از آن نوشته است که على(علیه السلام) به دنبال این پیغام عثمان از مدینه خارج شد و به ینبُع رفت (ینبع محلى است در نزدیکى مدینه در کنار دریاى احمر که در آن زمان بخشى از آن تعلق به حضرت داشت و آن را وقف نموده بود) ولى پس از مدت کوتاهى عثمان نامه دیگرى به آن حضرت نوشت و مجدداً تقاضا کرد به مدنیه باز گردد (و از وى دفاع کند) نویسنده کتاب مصادر نهج البلاغه سپس مى افزاید: همین مطلب را مبرّد در کتاب کامل و ابن قتیبه در کتاب الامامة و السیاسة آورده اند. (مصادر نهج البلاغه، ج 3، ص 189)
12
13
14
15
16
17
18
19
20
Lotus
Mitra
Nazanin
Titr
Tahoma
آبی
سبز تیره
سبز روشن
قهوه ای