برادران امام حسین(ع) در کربلا

پایگاه اطلاع رسانی دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی

صفحه کاربران ویژه - خروج
ورود کاربران ورود کاربران

ورود به حساب کاربری

کلمه امنیتی:

نام کاربری:

کلمه عبور:

برای استفاده از امکانات پایگاه ثبت نام کنید .
مرتب سازی بر اساس
 

برادران امام حسین(ع) در کربلا

پرسش : کدام یک از برادران امام حسین(علیه السلام) دربه شهادت رسیدند؟
پاسخ اجمالی:

فرزندان امیرالمومنین(ع) که در کربلاء به شهادت رسیدند به جز امام حسین(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) از این قرارند: 1- عبدالله بن على(ع). 2- عثمان بن على(ع). 3- جعفر بن على(ع). 4- ابوبكر بن على(ع).

پاسخ تفصیلی:

از فرزندان امیرالمومنین(علیه السلام) که در کربلاء به شهادت رسیدند به جز امام حسین(علیه السلام) و حضرت ابوالفضل(علیه السلام) از این قرارند:
1. عبدالله بن على: مادرش «ام البنین» است. او از برادرش حضرت ابوالفضل(علیه السلام) هشت سال کوچکتر است و در وقت شهادت امیرمومنان(علیه السلام) 6 ساله بوده است و دربیست و پنج سال داشت.
پس از شهادتاى از بنى هاشم، حضرت ابوالفضل(علیه السلام) برادران خویش ـ عبدالله،و جعفر ـ را احضار کرد و فرمود: بروید جان خود را فداى برادر و امام خویش نمایید تا شما را در پیشگاهبه حساب آورم و انتقام شما را از دشمنان بگیرم. (1)
عبدالله که از دیگران بزرگتر بود به میدان رفت و این رجز را خواند:
«اَنَا بْنُ ذِی النَّجْدَهِ وَالاَْفْضالِ *** ذَاکَ عَلِیٌّ الْخَیْرِ فِی الاَْفْعالِ
سَیْفُ رَسُولِ اللهِ ذُوا النِّکالِ *** فِی کُلِّ یَوْم ظاهِرِ الاَْهْوالِ»
(من فرزند صاحب افتخار و فضیلت ها، على بن ابى طالبم که در رفتار از همه بهتر است. او شمشیر رسولدر سختى ها بود و در هر روز براى دشمنان مایه ترس و رعب بود). (2)
او دلاورانه مى جنگید تا آنکه «هانى بن ثبیت» بر او حمله کرد و شمشیرش را بر سرش فرود آورد. عبدالله در خاک افتاد و با چهره اى خونین به شهادت رسید. (3)
2.بن على: وى نیز از فرزندان «ام البنین» است که دو سال از برادرش «عبدالله» کوچکتر است. او در زمان شهادتچهار ساله بود و دربیست و سه سال داشت.
اما اینکه چرا امام على(علیه السلام) اسمش رانامید مى گویند به سبب علاقه آن حضرت بهبن مظعون، صحابى بزرگوار رسولبوده است.
از آن حضرت نقل شده است که فرمود: «اِنَّما سَمَّیْتُهُ بِاِسْمِ اخی عُثْمانَ بْنِ مَظْعُونَ». (4)
هنگامى که عبدالله بن على به شهادت رسید،بهرو کرد و فرمود: «تَقَدَّمْ یا اَخِی»؛ (اى برادر! قدم پیش نه).
عثمان به سوى میدان حرکت کرد و این رجز را مى خواند:
«اِنِّی اَنَا عُثْمانُ ذُوالْمَفاخِرِ *** شَیْخِی عَلِیٌّ ذُوالْفِعالِ الظّاهِرِ
وَابْنُ عَمٍّ لِلنّبِیِّ الطّاهِرِ *** اَخی حُسَیْنٌ خِیْرَهُ الاَْخایِرِ
وَسَیِّدُ الْکِبارِ وَالاَْصاغِرِ *** بَعْدَ الرَّسُولِ وَالْوَصِیِّ النّاصِر»
(منم عثمان، صاحب افتخارات و پدرم على، صاحب رفتار[نیک] روشن است. او پسر عمّ پیامبر پاک و برادرم حسین بهترین بهترین هاست. او سرور کهنسالان و جوانان است و پس از پیامبر و وصىّ[على]، یارى دهنده دین است).
عثمان همچنان رجز مى خواند و بى باکانه مى جنگید، تا آنکه هدف تیر «خولى بن یزید» قرار گرفت و به پهلو بر زمین افتاد. سپس شخصى به پیش آمد و سر مبارک او را از بدن جدا ساخت. (5)
3. جعفر بن على: او کوچکترین فرزنداست که دو سال پس از برادرشبه دنیا آمد. او درحدود بیست و یک سال داشت. (6)
وقتى که آن دو برادرش به شهادت رسیدند، عباس، برادر کوچکش را نیز فرا خواند و به او فرمود: «تَقَدَّمْ اِلَى الْحَرْبِ حَتّى اَراکَ قَتیلا کَاَخَوَیْکَ، فَاَحْتَسِبُکَ کَما اَحْتَسِبْتُهُما»؛ (به سوى نبرد بشتاب، تا تو را مثل دو برادرت شهید ببینم، پس آن را به حساببگذارم آنگونه که آن دو را به حساب خداوند گذاشتم). (7)
جعفر به سوى میدان گام نهاد در حالى که این رجز را مى خواند:
«اِنّی اَنَا جَعْفَرُ ذُوا الْمَعالِی *** اِبْنُ عَلِیِّ الْخَیْرِ ذُو النَّوالِ
ذَاکَ الْوَصِیُّ ذُوالسَّنا وَالْوالِی *** حَسْبِی بِعَمّی جَعْفَر وَالْخالِ
اَحْمِی حُسَیْناً ذِی النَّدى الْمِفْضالِ»
(منم جعفر، صاحب مراتب والا، پسر علىِ نیکوکار و بخشنده. آن که وصىّ پیامبر و داراى مراتب بلند واست. مرا کافى است که به عمویم جعفر و دایى ام افتخار کنم و برتر از آن، اینکه حسین(علیه السلام) آن صاحب فضائل و کرم را حمایت نمایم). (8)
او جنگید و مجروح شد سرانجام «خولى بن یزید» قاتل برادرش، بر او حمله ور گردید و او را به شهادت رساند. (9)
4.بن على: نام او «عبیدالله» و مادرش «لیلى» دختر «مسعود بن خالد» بوده است. او اوّل کس از برادران امام حسین(علیه السلام) است که براى جانبازى به میدان رفت در حالى که این رجز را مى خواند:
«شَیْخی عَلِیٌّ ذوالفَخارِ الاَْطْوَلِ *** مِنْ هاشِمِ الصِّدْقِ الکَریمِ الْمُفْضِلِ
هذا حُسَیْنُ بْنُ النَبِیِّ الْمُرْسَلِ *** عَنْهُ نُحامِی بِالْحُسامِ الْمُصْقَلِ
تُفْدیهِ نَفْسِی مِنْ اَخ مُبَجَّل»
(بزرگم على است آن صاحب افتخارات بزرگ، از نسل هاشم، آن راست کردار، بزرگوار بخشنده، این حسین فرزند پیامبر فرستاده خداست که با شمشیر صیقل داده از او حمایت مى کنیم و جانم را فداى برادر بزرگوارم مى نمایم).
او جنگید تا آنکه به دست «زحر بننخعى» به شهادت رسید. (10)
مورخین، تعداد فرزندان بلافصل على(علیه السلام) را که در کربلا به شهادت رسیدند شش نفر دانسته اند: 1. اباعبدالله الحسین(علیه السلام). 2.العباس(علیه السلام). 3. عبدالله. 4. عثمان. 5. جعفر. 6. ابوبکر. (11)

پی نوشت:

(1). طبرى و ابن اثير در اينجا اشتباه بزرگى كرده اند و عبارت را اين گونه نقل كرده اند: «تَقَدَّمُوا حَتَّى أَرِثَكُمْ»؛ (برويد شهيد شويد تا از شما ارث ببرم). (تاريخ طبرى، ج 4، ص 342؛ كامل ابن اثير، ج 4، ص 76) اين جمله گذشته از آنكه از شخصيتى چون قمر بنى هاشم با آن همه معرفت و ايثار قابل قبول نيست، اصولا موردى ندارد، زيرا مادر آنها ام البنين زنده بود و تا وقتى كه مادر زنده باشد برادر وارث نيست. بلكه عبارت صحيح اين است: «تَقَدَّمُوا حَتّى أَرَاكُمْ قَدْ نَصَحْتُمْ لِلّهِ وَلِرَسولِهِ»؛ يعنى (جلو بيفتيد تا شما را ببينم (با فداكارى خود) براى خدا و رسولش خيرخواهى نموديد). (اعيان الشيعة، ج 1، ص 608). احتمال دارد كه در نسخه اصلى «حَتّى أَثْأَرَكُمْ» بوده است كه به معنى انتقام گرفتن است ولى طبرى و ابن اثير آن را به اشتباه «حتّى أَرِثَكُمْ» نقل كرده اند.

تاریخ انتشار: « 1392/11/15 »
فهرست نظرات
*متن
*کد امنیتی http://makarem.ir
تعداد بازدیدکنندگان : 761