«اصحاب الرسّ» و سرانجام آنها

پایگاه اطلاع رسانی دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی

صفحه کاربران ویژه - خروج
ورود کاربران ورود کاربران

ورود به حساب کاربری

کلمه امنیتی:

نام کاربری:

کلمه عبور:

برای استفاده از امکانات پایگاه ثبت نام کنید .
مرتب سازی بر اساس
 

«اصحاب الرسّ» و سرانجام آنها

پرسش : «اصحاب الرسّ» چه کسانی بودند و سرانجام آنها چه شد؟
پاسخ اجمالی:

«اصحاب الرسّ» اقوام كشاورزى بودند كه چاه هاى پرآب فراوانى داشتند و به همين دليل وضع زندگانى آنها خوب بود. امام علی(ع) در معرفی آنان می فرماید: «آنها قومى بودند كه درخت صنوبر را مى پرستيدند و براى آن درخت قربانى مى كردند، دوازده شهر آباد آنان بر كنار نهرى به نام «رسّ» بنا شده بود. خداوند پيامبرى را برای هدایت آنان فرستاد؛ اما ايمان نياوردند. پيامبر(ع) از خدا تقاضا كرد درخت صنوبر را بخشكاند، آنان نیز پیامبر(ع) را در چاه افكندند تا جان سپرد و خداوند به جهت اصرار آنها بر كفر و ظلم به عذاب شديدى گرفتارشان كرد و نابود شدند».

پاسخ تفصیلی:

واژه «رسّ» دربه معناى اثر مختصر است. بعضى «رسّ» را مخفّف «ارس»؛ (رودخانه معروف در شمال ایران) دانسته اند؛ ولى اکثراً آن را به معناى چاه مى دانند و معتقدند این گروه که اکنون آثار بسیار کمى از آنها به جاى مانده، اقوام کشاورزی بودند که چاه های پر آب فراوانی داشتند و به همین دلیل وضع زندگانی آنها خوب بود.
در اینکه آنها در کجا زندگى مى کردند و نام پیامبرشان چه بود؟ اختلاف زیادى در میان مفسّران است؛ بعضى آنها را از بقایاى عاد و ثمود مى دانند و بعضى مى گویند آنها در یمامه مى زیستند و پیامبرى به نام «حنظله» داشتند. بعضى پیامبر آنها را شعیب(علیه السلام) مى دانند.
در کتاب «عیون اخبارالرضا» از امیرمومنان علی(علیه السلام) نقل شده است که فرمود: «اصحاب الرسّ قومى بودند که درخت صنوبر را مى پرستیدند و به آن شاه درخت مى گفتند. این قوم دوازده شهر آباد داشتند که بر کنار نهرى به نام رسّ بنا شده بود این شهرها به نام هاى آبان، آذر، دى، بهمن، اسفندار، فروردین، اردیبهشت، خرداد، تیر، مرداد، شهریور و مهر نامیده شده بوده و ایرانیان نام ماه هاى سال خود را از آن گرفتند. براى آن درخت قربانى مى کردند و هنگامى که قربانى را مى سوزاندند و دود از آن به آسمان بر مى خاست در مقابل درخت بهمى افتادند. هنگامى که آنها در کفر و بت پرستى فرو رفتند خداوند پیامبرى از بنى اسرائیل به سوى آنها فرستاد؛ ولىنیاوردند. آن پیامبر(علیه السلام) ازتقاضا کرد که آن درخت صنوبر که بیش از همه مورد احترام بود بخشکد. هنگامى که درخت خشکید آنها تصمیم بر کشتن پیامبرشان گرفتند. چاهى عمیق کندند و او را زنده در آن افکندند تا جان سپرد. خداوند به جهت اصرار آنها بر کفر و ظلم به عذاب شدیدى گرفتارشان کرد و نابود شدند».(1)،(2)

پی نوشت:

(1). به عيون أخبار الرضا(عليه السلام)‏، ابن بابويه، محمد بن على‏، محقق / مصحح: لاجوردى، مهدى‏، نشر جهان‏، تهران،‏ 1378 قمری‏، چاپ: اول‏، ج ‏1، ص 205، (باب ما جاء عن الرضا من حديث أصحاب الرس)؛ الميزان فى تفسير القرآن، طباطبايى، سيد محمد حسين، دفتر انتشارات اسلامى جامعه‏ مدرسين حوزه علميه قم، قم، 1417 قمری، چاپ: پنجم، ج 15، ص 218؛ تفسير نمونه، مكارم شيرازى، ناصر، دار الكتب الإسلامية، تهران، 1374 شمسی، چاپ: اول، ج 15، ص 92، مراجعه كنيد.

(2). گردآوری از کتاب: پيام امام امير المؤمنين(عليه السلام)‏، مكارم شيرازى، ناصر، تهيه و تنظيم: جمعى از فضلاء، دار الكتب الاسلامية‏، تهران‏، 1386 شمسی‏، چاپ: اول‏، ج 7، ص 65.

تاریخ انتشار: « 1397/07/12 »
فهرست نظرات
*متن
*کد امنیتی http://makarem.ir
تعداد بازدیدکنندگان : 43