توصیف «قرآن مجيد» از زبان امام علي(ع)

پایگاه اطلاع رسانی دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی

صفحه کاربران ویژه - خروج
ورود کاربران ورود کاربران

ورود به حساب کاربری

کلمه امنیتی:

نام کاربری:

کلمه عبور:

برای استفاده از امکانات پایگاه ثبت نام کنید .
مرتب سازی بر اساس
 

توصیف «قرآن مجيد» از زبان امام علي(ع)

پرسش : امام علی(علیه السلام) در183 نهج البلاغه، «قرآن مجید» را با چه تعبیراتی توصیف می نماید؟
پاسخ اجمالی:

امام علی(ع) «قرآن مجيد» را اين چنين توصيف مى فرمايد: «قرآن امركننده و بازدارنده است، خاموش است و گويا، و حجت خداست بر خلق. خداوند پيمان عمل به آن را از بندگانش گرفته و آنان را در گرو دستورات قرآن قرار داده است، خداوند به وسيله قرآن، نور خود را [در ميان بندگان] كامل ساخت و دين و آيينش را با آن به حدّ كمال رساند».

پاسخ تفصیلی:

امام علی(علیه السلام) در بخشی از183 «نهج البلاغه» درباره «قرآن مجید» که برترینپیامبرو جامع ترین دستور العمل تا روزاست سخن مى گوید و اوصاف مختلفى براى آن ذکر مى کند که همگى دلالت بر جامعیّتدارد. ایشان مى فرماید: (قرآن امرکننده و بازدارنده است، خاموش است و گویا، و حجت خداست بر خلق، خداوند پیمان عمل به آن را از بندگانش گرفته و آنان را در گرو دستوراتقرار داده است)؛ «فَالْقُرْآنُ آمِرٌ زَاجِرٌ، وَ صَامِتٌ نَاطِقٌ، حُجَّهُ اللهِ عَلَى خَلْقِهِ، اَخَذَ عَلَیْهِ مِیثَاقَهُمْ، وَ ارْتَهَنَ عَلَیْهِمْ اَنْفُسَهُمْ».
به این ترتیب امام(علیه السلام) هفت وصف مهم را براىذکر فرموده است که براى بیان اهمّیّتو موقعیّت آن کافى است. جمله «آمِرٌ زَاجِرٌ، وَ صَامِتٌ نَاطِقٌ»؛ در واقع هر کدام دو وصف است براىکه واو عاطفه در میان آنها حذف شده است؛ یعنىاوامر و نواهى دارد و در برابر بعضى از امور که مصلحت در سکوت بوده ساکت شده است و در برابر امورى که آگاهى از آن براى همگان لازم بوده زبان گشوده است، یا اینکهبه حسب ظاهر خاموش است؛ زیرا خطوط و نقوشى بیش نیست؛ ولى در حقیقت با صد زبان سخن مى گوید و حقایق را فاش مى سازد.
جمله «اَخَذَ عَلَیْهِ مِیثَاقَهُمْ»؛ اشاره به پیمانى است که به هنگام اظهاربهو رسالت پیامبر اکرم(صلىعلیه وآله) خداوند و پیامبرش از مومنان گرفته اند؛ زیرا وقتى کسى اظهارنسبت به این دومى کند مفهومش تسلیم در برابر فرمانو دستورات پیامبر(صلىعلیه وآله) است، یا اینکه خداوند از طریق اعطاى عقل، از یک سو و فطرت توحیدى، از سوى دیگر این پیمان را از راه تکوین از همه انسان ها گرفته است تا به فرمانش گردن نهند و به کتابش عمل کنند.
جمله «وَ ارْتَهَنَ عَلَیْهِمْ اَنْفُسَهُمْ»؛ اشاره به همان حقیقتى است که درمجید آمده و مى فرماید: «کُلُّ نَفْسٍ بِمَا کَسَبَتْ رَهِینَهٌ»(1)؛ (هر کسى در گرو اعمال خویش است). همان گونه که «عین مرهونه»؛ (چیزى را که گرو گذاشته اند) بدون پرداختن بدهى ها آزاد نمى شود، همچنین تا انسان وظایف الهیش را انجام ندهد به آزادى و حرّیت واقعى نخواهد رسید.
در ادامه این سخن، امام(علیه السلام) با بیان دو وصف دیگر براى این کتاب بزرگ آسمانى، عمق اهمّیّت آن را آشکارتر مى سازد و مى فرماید: (خداوند به وسیله قرآن، نور خود را [در میان بندگان] کامل ساخت و دین و آیینش را با آن به حدّ کمال رساند)؛ «اَتَمَّ نُورَهُ، وَ اَکْمَلَ بِهِ دِینَهُ». منظور از نور در اینجا همان فیض الهى است که از طریقبه بندگان رسیده و تعبیر «اَکْمَلَ بِهِ دِینَهُ» اشاره به«اَلْیَوْمَ اَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ»(2) است که با نزولو پیام ولایت، دین کامل شد.(3)

تاریخ انتشار: « 1397/07/14 »
فهرست نظرات
*متن
*کد امنیتی http://makarem.ir
تعداد بازدیدکنندگان : 41