سخن معاویه درباره عظمت پیامبر(ص)

پایگاه اطلاع رسانی دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی

صفحه کاربران ویژه - خروج
ورود کاربران ورود کاربران

ورود به حساب کاربری

کلمه امنیتی:

نام کاربری:

کلمه عبور:

برای استفاده از امکانات پایگاه ثبت نام کنید .
مرتب سازی بر اساس
 

سخن معاویه درباره عظمت پیامبر(ص)

پرسش : امام علی(علیه السلام) در پاسخ بهکه از عظمت پیامبر(صلیعلیه واله) و آئین او دم زده بود، چه فرمودند؟
پاسخ اجمالی:

امام علي(ع) در پاسخ به نامه معاویه که در آن عظمت و آیین برگزیده پیامبر(ص) را به حضرت یادآوری كرده، فرمودند: «به راستى دنيا چه شگفتى هايى در خود از سوى تو براى ما نهفته دارد؟ چرا كه مى خواهى ما را از آنچه خداوند به ما عنايت فرموده آگاه سازى و به ما از نعمت وجود پيغمبر ما در ميان ما خبر دهى، كار تو به كسى مى ماند كه خرما را [از نقاط ديگر] به سرزمين هَجَر [سرزمينى كه مركز خرما بود] ببرد و يا همچون شاگرد تيراندازى كه بخواهد از طريق دعوت به مبارزه، استادش را بيازمايد».

پاسخ تفصیلی:

امام علی(علیه السلام) در نامه 28 «نهج البلاغه» که پاسخى است به یکى از نامه هاىبه امام(علیه السلام)؛ کهدر آن بسیار جسورانه با حضرت علی(علیه السلام) سخن گفته و از هیچ گونه هتاکى فروگذار نکرده است، به بحثى اشاره مى کند کهدرباره عظمت پیامبر اکرم(صلیعلیه وآله) و آیین او ذکر کرده و مى فرماید: (اما بعد [از حمد و ثناى الهى] نامه ات به من رسید؛ نامه اى که در آن یادآور شده اى که خداوند محمد(صلىعلیه وآله) را براى آئینش برگزید و با اصحابش او را تایید کرد به راستى دنیا چه شگفتى هایى در خود از سوى تو براى ما نهفته دارد؟ چرا که مى خواهى ما را از آنچه خداوند به ما عنایت فرموده آگاه سازى و به ما از نعمت وجود پیغمبر ما در میان مادهى، کار تو به کسى مى ماند که خرما را [از نقاط دیگر] به سرزمین هَجَر [سرزمینى که مرکز خرما بود] ببرد و یا همچون شاگرد تیراندازى که بخواهد از طریق دعوت به مبارزه، استادش را بیازماید)؛ «اَمَّا بَعْدُ فَقَدْ اَتَانِی کِتَابُکَ تَذْکُرُ فِیهِ اصْطِفَاءَ اللهِ مُحَمَّداً(صلىعلیه وآله) لِدِینِهِ وَ تَاْیِیدَهُ اِیَّاهُ لِمَنْ اَیَّدَهُ مِنْ اَصْحَابِهِ فَلَقَدْ خَبَّاَ لَنَا الدَّهْرُ مِنْکَ عَجَباً اِذْ طَفِقْتَ(1) تُخْبِرُنَا بِبَلَاءِ(2) اللهِ‏ تَعَالَى عِنْدَنَا، وَ نِعْمَتِهِ عَلَیْنَا فِی نَبِیِّنَا، فَکُنْتَ فِی ذَلِکَ کَنَاقِلِ التَّمْرِ اِلَى هَجَرَ، اَوْ دَاعِی مُسَدِّدِهِ(3) اِلَى النِّضَالِ(4)».
امام علی(علیه السلام) براى بیان زشت بودن سخناندر مورد توصیفو عظمت پیغمبر اکرم(صلىعلیه وآله) براى حضرت علی(علیه السلام) که نخستین مسلمان و نفس پیغمبر اکرم(صلىعلیه وآله) و نقطه مرکزىبعد از رسول خدا(صلىعلیه وآله) بوده، دو مثال ذکر فرموده که هر یک از دیگرى رساتر و گویاتر است. نخست به ضرب المثل معروف عرب تمثل جسته که مى گویند: «فُلاَنٌ کَنَاقِلِ التَّمْرِ اِلَى هَجَر». این ضرب المثل مربوط به تاجرى است که از شهر هَجَر (یکى از شهرهاى بحرین) که مرکز پرورش خرما بود برخاست و به بصره آمده تا متاعى خریدارى کند و به هَجَر ببرد، هرچه نگاه کرد چیزى ارزان تر از خرما ندید. سرمایه خود را تبدیل به خرما کرد و آن را به هَجَر آورد و در انتظار گران شدن خرما آنها را در انبار ذخیره نمود؛ ولى از بخت بد او روز به روز خرما ارزان تر شد تا آنجا که خرماهاى او در انبار فاسد گشت و سرمایه اش بر باد رفت. این ضرب المثل را عرب درباره کسى مى گوید که بخواهد مطالبى نزد کسى بیان کند که او از آن آگاه تر و داناتر است.نیز در واقع شبیه آن تاجر احمق بود و مى خواست عظمتو پیامبر اکرم(صلىعلیه وآله) را براى على(علیه السلام) شرح دهد و معادل این ضرب المثل در فارسى همان چیزى است که معروف است مى گوییم: فلان کس زیره به کرمان مى برد یابه لقمان مى آموزد.
در مثال دوم، امام(علیه السلام)را به تیراندازى [ناشى] تشبیه مى کند که نزد استادى درس تیراندازى فرا گرفته سپس جسورانه در مقابل استاد برمى خیزد و براى امتحان و آزمایش، او را به مسابقه دعوت مى کند که کارى است مضحک و خنده آور.
بعضى از شارحان «نهج البلاغه» گفته اند: امام(علیه السلام) در این تشبیهفراوانى نموده کهرا به عنوان شاگردى، هرچند ناآگاه و جسور براى خود پذیرفته است.
به هر حال آنها که مى خواهند بعد از پیغمبر اکرم(صلىعلیه وآله)راستین را بیاموزند، کانونش سخنان و رفتار حضرت علی(علیه السلام) است و چقدر زشت و ناپسند است که دورافتادگان و «طلقاء» بخواهندرا به آن حضرت معرفى کنند.(5)

پی نوشت:

(1). «طفقت» از ريشه «طفق» بر وزن «طبق» به معناى آغاز كردن و شروع نمودن در انجام كارى است.

(2). «بلاء» به معناى امتحان و آزمايش است و از آنجا كه گاه به وسيله نعمت، كسى را آزمايش مى كنند و گاه به وسيله مصيبت، اين واژه هم در معناى نعمت و هم درد و رنج و مصيبت به كار مى رود. در جمله بالا به معناى نعمت است.

(3). «مسدِد» از ريشه «سداد» بر وزن «نهاد» به معناى استوارى و استحكام است و سدّ را بدين جهت سدّ گفته اند كه ديواره اى محكم و استوار دارد و مسدّد به معناى كسى است كه ديگرى را تعليم مى دهد و استوار مى دارد.

(4). «نضال» به معناى تيراندازى دو نفر به يكديگر است و سپس به هرگونه مبارزه و درگيرى و كشمكش اطلاق شده است.

(5). گردآوری از کتاب: پيام امام اميرالمؤمنين(عليه السلام)‏، مكارم شيرازى، ناصر، تهيه و تنظيم: جمعى از فضلاء، دار الكتب الاسلامية‏، تهران‏، 1386 شمسی‏، چاپ: اول‏، ج 9، ص 381.

تاریخ انتشار: « 1397/09/13 »
فهرست نظرات
*متن
*کد امنیتی http://makarem.ir
تعداد بازدیدکنندگان : 18