تدابیر امنیتی در غیبت صغری جهت حفاظت از جان امام زمان(عج)

پایگاه اطلاع رسانی دفتر مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی

صفحه کاربران ویژه - خروج
ورود کاربران ورود کاربران

ورود به حساب کاربری

کلمه امنیتی:

نام کاربری:

کلمه عبور:

برای استفاده از امکانات پایگاه ثبت نام کنید .
مرتب سازی بر اساس
 

تدابیر امنیتی در غیبت صغری جهت حفاظت از جان امام زمان(عج)

پرسش : در دوران غیبت صغری چه تدابیری جهت حفظ جان امام زمان(عج) اندیشیده شده بود؟
پاسخ اجمالی:

در دوران غيبت صغرى امكان رؤيت حضرت مهدى (عج)، براى نوّاب خاص و برخى از شيعيان وجود داشت، امّا به دليل مشكلات سياسى، هر يك از نواب اربعه موظف بودند، برای حفظ جان حضرت، از بردن نام و افشاى محل حضور ایشان خوددارى کنند.

پاسخ تفصیلی:

گرچه امكان رؤيت حضرت مهدى - عجل الله تعالى فرجه - در دوران غيبت صغرى براى نوّاب خاص و برخى از شيعيان وجود داشت و گهگاه ديدارهايى صورت مى‏ گرفت(1) امّا به دليل مشكلات سياسى، هر يك از نواب اربعه در زمان خود موظف بودند از بردن نام حضرت و افشاى محل او در سطح عمومى خوددارى ورزند؛ زيرا در غير اين صورت، جان امام از سوى حكومت وقت به خطر مى‏ افتاد. اين سياست استتار و پنهان كارى، دقيقاً بر اساس دستور و راهنمايى خود امام صورت مى‏ گرفت. چنانكه روزى ابتدأاً و بدون اينكه سؤالى از حضرت در اين باره شده باشد، توقيعى به اين مضمون خطاب به محمد بن عثمان (سفير دوم) صادر شد:
كسانى كه از اسم (من) مى‏ پرسند، بايد بدانند اگر سكوت كنند بهشت، و اگر حرفى بزنند جهنم (در انتظار آنان) است. چه، اينان اگر بر اسم واقف شوند، آن را فاش مى‏ سازند و اگر از مكان آگاه شوند، آن را نشان مى ‏دهند.(2)
همچنين روزى عبيد الله بن جعفر حميرى و احمد بن اسحق اشعرى، كه هر دو از بزرگان اصحاب امامان و از شيعيان برجسته و صميمى بودند، در ديدارى كه با عثمان بن سعيد (سفير اوّل) داشتند از وى پرسيدند: آيا جانشين امام عسكرى(علیه السلام) را ديده است؟ وى پاسخ مثبت داد. از نام آن حضرت پرسش كردند، وى از گفتن آن خوددارى كرد و گفت:
بر شما حرام است كه در اين باره پرسش كنيد، و من اين سخن را از پيش خود نمى‏ گويم - چه اختيارى ندارم كه حلالى را حرام يا حرامى را حلال كنم - بلكه اين، به دستور خود اوست، زيرا حكومت (عباسى) بر اين باور است كه امام عسكرى در گذشته و فرزندى از خود باقى نگذاشته است، و به همين دليل نيز ارثيه او را بين كسانى تقسيم كردند كه وارث آن حضرت نبودند (جعفر كذاب و مادر حضرت عسكرى) و اين موضوع با صبر و سكوت امام روبرو گرديد، و اينك كسى جرأت ندارد با خانواده او ارتباط برقرار كند يا چيزى از آنها بپرسد، و اگر اسم امام فاش شود مورد تعقيب قرار مى‏ گيرد. زينهار! زينهار! خدا را در نظر بگيريد و از اين بحثها خوددارى كنيد.(3)
در زمان نيابت ابوالقاسم حسين بن روح، از ابوسهل نوبختى كه از بزرگان شيعيان بود، سؤال كردند كه چگونه تو به اين سِمَت انتخاب نشدى و حسين بن روح انتخاب شد؟ وى پاسخ داد:
آنان كه او را به اين مقام برگزيده اند، خود داناترند. كار من، بر خورد و مناظره با مخالفان و دشمنان است. اگر من همانند حسىن بن روح مكان امام را مى‏ دانستم، شايد اگر در فشار قرار مى‏ گرفتم، محل او را نشان مى‏ دادم، ولى اگر امام زير عباى ابو القاسم پنهان شود، چنانچه او را قطعه قطعه هم كنند، هرگز لباس خود را كنار نمى‏ زند!(4)، (5)

پی نوشت:

(1). طوسى، الغيبه، تهران، مكتبه نينوى الحديثه، ص 222 و 246؛ صدوق، كمال ادين، قم، مؤسسه النشر الاسلامى (التابعه) لجماعه المدرسين بقم المشرفه، 1405 ه. ق، ص 44.

تاریخ انتشار: « 1392/11/20 »
فهرست نظرات
*متن
*کد امنیتی http://makarem.ir
تعداد بازدیدکنندگان : 526